The only time I was punished in school/मला शाळेत फक्त एकदा शिक्षा झाली तेव्हाची गोष्ट/पाठशाला में एक ही बार सजा हुई तबकी बात

Original thought: English

 

The only time I was punished in school

I write this to tell you all a secret. A secret that the then 13-year-old me thought was bigger than any other secret in the world.

I was punished for reading a book in art class.

Being me means losing yourself in the book to the point that you hear the sound of the sea while the protagonist journeys on in Around The World In Eighty Days. A sharp tap on the head feels like a block of wood that flew out and hit him while he was gazing at the sea.

In fact, it was the principal taking away the book that I was reading and giving me a tap on my head. I was terrified. Being punished at school was not considered nice at my home. That book belonged to a library. Even today, the library feels like a place where the gravest secret of my life is hidden. I had to pay a fine for the book. Since my parents did not know about it, I had taken money from my mother’s purse. Yes! I had stolen the money. I kept it back later in installments.

Nobody knows this. Not even my parents.

When I remember this incident, I laugh.

Just the other day, I bought books. I had not planned to buy them. Believe me, I am not fond of shopping but I spent more than an hour carefully sorting through all the books that I wanted to buy to come down to the ones that fit my budget.

Books have always been my friends. You may even call them best friends.

____________________________________________________________________________________________

मूळ विचार: इंग्रजी

 

मला शाळेत फक्त एकदा शिक्षा झाली तेव्हाची गोष्ट

मी आज तुम्हाला एक खूप मोठं गुपित सांगणार आहे. आणि १३ वर्षाच्या माझ्या मतानुसार जगातील इतर कोणत्याही गोष्टींपेक्षा मोठं गुपित आहे.

मला चित्रकलेच्या तासाला वर्गात पुस्तक वाचल्यामुळे शिक्षा झाली होती.

मी म्हणजे पुस्तक वाचताना स्वतःला त्या पुस्तकात हरवून जाणारी मुलगी. इथपर्यंत कि अराउंड द वर्ल्ड इन एटी डेज च्या कथानायकाच्या प्रवासात त्याला दिसणाऱ्या समुद्राच्या लाटा मला ऐकू येउ लागत. आणि डोक्यावर बसणारी एक कणखर चापट समुद्रातून उडून आलेल्या लाकडाचा तुकडा तर नाही ना जो नायकाच्या डोक्याला लागला… असं वाटू लागतं.

खरं तर, त्या मुख्याध्यापिका असतात ज्या माझ्याच हातातलं पुस्तक घेऊन माझ्या डोक्यावर टपली मारत असतात. मी चांगलीच घाबरलेली असते. शाळेत शिक्षा होणं हे काही माझ्या घरी फार बरं समजलं जात नव्हतं. ते पुस्तक ग्रंथालयाचं  होतं. आजही, ते ग्रंथालय म्हणजे माझ्या आयुष्यातील सगळ्यात मोठं गुपित लपवलेली जागाच वाटते मला. मला पुस्तकासाठी दंड भरावा लागला. माझ्या पालकांना हे माहित नव्हते म्हणून मी माझ्या आईच्या पर्समधून पैसे घेतले होते. होय! मी पैसे चोरले होते. मी नंतर थोडे थोडे करून ते परतही ठेवले.

हे अजूनही कोणालाही ठाऊक नाही. माझ्या पालकांनाही नाही.

जेव्हा मला ही घटना आठवते तेव्हा मी खूप हसते.

आत्ता काही दिवसांपूर्वी मी पुस्तके विकत घेतली. मी असं काही पुस्तकं घ्यावीत असं ठरवलं नव्हतं. मी आणि खरेदी करणं हे कधीच समीकरण नाही. तरीही मला जी सगळी पुस्तकं घ्यावीशी वाटत होती त्यातून माझ्याकडे असलेल्या पैशांप्रमाणे कुठली पुस्तकं घेता येतील हे काळजीपूर्वक ठरवण्यासाठी मी एका तासापेक्षा अधिक वेळ घालवला.

पुस्तकं नेहमीच माझी सखी सोबती होती. अगदी घनिष्ठ!!!

____________________________________________________________________________________________

मूल विचार: अंग्रेजी

 

पाठशाला में एक ही बार सजा हुई तबकी बात

मैं आप सबको एक राज़ बताना चाहती हूँ। यह वो राज़ हैं जो १३ साल की उम्र में मुझे दुनिया बाकी सब राजों में सबसे बड़ा राज़ लगता था।

मुझे चित्रकला के वर्ग में किताब पढ़ने के लिए सज़ा हुई थी।

मैं एक ऐसी लड़की हूँ जो किताब पढ़ते हुए उसकी कहानी में खुद को भूल जाती हैं। वह भी इस हद तक की अराउंड द वर्ल्ड इन एटी डेज का नायक जब अपनी यात्रा मैं समंदर पे होता हैं तो मुझे लहरों की आवाज सुनाई देती थी। सिर पर लगी हुई एक तेज फटकार ऐसे लगती है जैसे नायक के सर पर उसी समंदर से उड़कर एक लकड़ी का टुकड़ा लगा हो जिस समंदर की तरफ वो टिकटिकी बांधें देख रहा था।

वास्तव में, यह फटकार होती हैं पाठशाला की मुख्य अध्यापिका जी ने मेरे हाथ में से किताब छीनकर उसीको सिर पर फटकारने की आवाज। मैं भयभीत हो जाती हूँ। पाठशाला में सजा मिलना मेरे घर पर कुछ अच्छा नहीं माना जाता था। वह किताब मैंने एक पुस्तकालय से लाई थी। आज भी, वह पुस्तकालय एक ऐसी जगह प्रतीत होता है, जहाँ मेरे जीवन का सबसे बड़ा राज़ छिपा है। मुझे किताब के लिए जुर्माना देना पड़ा। चूंकि मेरे माता-पिता को इसके बारे में पता नहीं था, इसलिए मैंने अपनी मां के पर्स से पैसे लिए थे। हाँ! मैंने पैसे चुराए थे। मैंने पैसे बाद में किश्तों में वापस रख दिए।

यह किसी को पता नहीं है। मेरे माता-पिता को भी नहीं।

जब मुझे यह घटना याद आती हैं, तो मैं हंस पड़ती हूँ।

अभी कुछ दिन पहले, मैंने किताबें खरीदीं। मैंने नहीं सोचा था की मैं किताबें खरीदूंगी। मेरा विश्वास करो, मैं खरीदारी की शौकीन नहीं हूँ। लेकिन मैंने एक घंटे से अधिक समय सावधानीपूर्वक उन सभी पुस्तकों को छांटा, जो मैं खरीदना चाहती थी मेरे पास जितने पैसे थे उनके हिसाब से।

किताबें हमेशा से मेरी दोस्त रही हैं। बहुत गहरी दोस्त।

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s