Worn out/वॉर्न आऊट: थकून झिजून जाणे/वॉर्न आऊट: थककर चूर होना

Original thought: English

 

Worn out

The phrase ‘worn out’ came to my mind when I was immersed in work. I was trying really hard to make something. Drawing the lines and erasing them till they were like I wanted them to be. I did not hear anything. I was listening to music but that was not what I was paying attention to. Music simply helped me ignore everything that was going around. When I was satisfied with the outcome, I looked at my hands holding a pencil and an eraser. The nib of the pencil had lost all its sharpness and the eraser looked smaller. I was grateful towards them but felt sorry for them as well. It was then that I thought that they looked so ‘worn out’.

The word ‘worn out’ stayed with me for quite some time after that.

I started looking at each and every thing that we used and felt grateful yet sad towards them.

I had to let these thoughts be as work always comes first!! However, something had changed. At the end of every day, I started asking myself whether I was ‘worn out’. I was tired and exhausted but did not feel ‘worn out’. Then, one day, I spent the whole day working continuously on the task at hand and giving my complete attention to it. While sleeping at night, I felt ‘worn out’. I asked myself whether I felt sorry that I was ‘worn out’. Surprisingly, I did not. I felt worthy. I was grateful for the work I could do. I was happy for doing my share of the task. I felt that I deserved the sleep that I was going to get.

In retrospection, I thought I need not feel sorry for the instruments I was using. A pencil is made for writing and an eraser for erasing. When being used, they are fulfilling their destiny. With their help, I am fulfilling my own destiny. Hence, I am immensely grateful and not sorry.

Initially, the word ‘worn out’ had a slightly negative connotation in my mind but thanks to these experiences, I can proudly say that I am the happiest when I am ‘worn out’!!! After a day which wears me out, you may not notice me smiling a lot. That’s simply because, I am usually asleep in seconds on such days! 😛

____________________________________________________________________________________________

मूळ विचार: इंग्रजी

 

वॉर्न आऊट: थकून झिजून जाणे

एके दिवशी मी कामात बुडालेली असताना माझ्या मनात “थकून झिजून जाणे’ या शब्दाचा विचार आला. मी फार कष्टाने काहीतरी बनवण्याचा प्रयत्न करत होते. सतत पेंसिलीने ओळी काढत आणि खोडत होते जेणेकरून त्या मला हव्या तशा बनतील. मला काहीही ऐकू येत नव्हतं. मी गाणी ऐकत होते पण माझं त्यांच्याकडे मुळीच लक्ष नव्हतं. गाण्यांनी मला आजूबाजूला चाललेल्या गोष्टींकडे दुर्लक्ष करायला मदत केली. जेव्हा मनासारखं काम पूर्ण झालं तेव्हा मी माझ्या पेन्सिल आणि खोडरबर धरलेल्या दोन्ही हातांकडे पाहत राहिले. पेन्सिलचे टोक बोथट झाले होते आणि खोडरबर छोटा दिसत होता. माझ्या मनात त्यांच्याविषयी कृतज्ञतेबरोबरंच दयेची भावनाही निर्माण झाली. अगदी याच क्षणी माझ्या मनात विचार आला कि ते किती थकलेले, झिजलेले (इंग्रजीत वॉर्न आऊट) दिसत होते.

त्यानंतर वॉर्न आऊट या शब्दाने (थकलेले, झिजलेले) या शब्द बरेच दिवस मनात ठाण मांडून बसला होता.

मग वापरलेल्या प्रत्येक गोष्टीकडे पाहून मला कृतज्ञ तरीही दुःखी वाटे.

पण कामाच्या ओघात हे विचार बाजूला ठेवावे लागले. पण, काहीतरी बदलले होते. प्रत्येक दिवसाच्या शेवटी, मी स्वतःला विचारी कि मी खरंच ‘थकलेली, झिजलेली (वॉर्न आऊट)’ होते का. मला थोडा थकवा आणि कंटाळलेपणा जाणवे पण अगदी संपूर्ण झिजून गेल्यासारखे ‘वॉर्न आऊट’ वाटत नसे. मग एके दिवशी मी संपूर्ण दिवस लक्ष एकाग्र करून काम करत होते अगदी रात्री झोपेपर्यंत. त्या रात्री झोपताना मला खरोखर फार थकून, झिजून गेल्यासारखे वाटले. मी स्वतःला विचारले कि काय मी थकल्यामुळे दुःखी होते. नक्कीच नाही. मला माझ्या योग्यतेचा अभिमान वाटत होता. मी जे काम करून शकत होते त्याबद्दल मनात कृतज्ञता होती. मी जो काही छोटासा कामाचा भाग पार पाडू शकत होते त्याबद्दल मला समाधान होते. मला वाटले कि असे काम केल्यामुळेच रात्रीच्या शांत झोपेवर माझा अधिकार होता.

मागे वळून पाहताना, मला वाटते कि वापरत असलेल्या उपकरणांसाठी मला वाईट वाटून घेण्याची अजिबात गरज नाही. पेन्सिल लिहिण्यासाठीच बनलेली असते आणि खोडरबर खोडण्यासाठी. वापरले जात असताना ते त्यांचे काम पूर्ण करत असतात. त्यांच्या मदतीने मी माझे स्वतःचे काम पूर्ण करत असते. म्हणूनच मी त्यांची खूप आभारी आहे पण दुःखी नाही.

सुरुवातीला ‘वॉर्न आऊट’ हा शब्द माझ्या मनात एक किंचित नकारात्मक अर्थ घेऊन वावरत होता परंतु या अनुभवांमुळे मी अभिमानाने म्हणू शकते कि मी ‘थकलेली (वॉर्न आऊट)’ असताना मी सर्वात समाधानी असते !!! ज्या दिवशी मी अशी थकलेली आणि समाधानी असते, त्या दिवशी तुम्हाला मी कदाचित हसताना दिसणार नाही. कारण अशा दिवशी मी काही क्षणात झोपी जाते! 😛

____________________________________________________________________________________________

मूल विचार: अंग्रेजी

 

वॉर्न आऊट: थककर चूर होना

एक दिन जब मैं काम में डूबी थी तो ये शब्द ‘थककर चूर होना (वॉर्न आउट)’ मेरे दिमाग में आया। मैं कुछ बनाने के लिए बहुत ही कड़ी मेहनत कर रही थी। लाइने बनाना और उन्हें तब तक मिटा देना जब तक वे मनचाही न बन जाए। मुझे कुछ भी न सुनाई दे रहा था। मेरे कानोंपर संगीत की धुनें तो गिर रही थी पर मेरा ध्यान उनपे न था। संगीत ने मुझे आसपास चल रहीं चीजों को अनदेखा करने में मदद की। जब मैं परिणाम से संतुष्ट हुई, मैंने अपने हाथों खुदको पेन्सिल और इरेजर पकडे हुए पाया। पेंसिल की नोक घिस चुकी थी और इरेज़र छोटा दिख रहा था। मैं उनके प्रति आभारी थी लेकिन कुछ कुछ दुखी भी। उसी क्षण ये ‘थककर चूर होना (वॉर्न आउट) का शब्द मेरे जहन में आया।

‘थककर चूर होना (वॉर्न आउट)’ का शब्द ऐसेही कुछ समय मेरे ख़यालों में था।

मैंने उपयोग में आयी हर चीज को देखकर कृतज्ञता तथा दुःख का अनुभव करती।

काम के चलते ये सब विचार कहीं कोने में जैसे पड़े रहे!! हालांकि, कुछ बदल गया था। हर दिन के अंत में, मैंने खुद पूछती कि क्या मैं ‘थककर चूर हो गयी (वॉर्न आउट)’ थी। मैंने थकान तो महसूस थी लेकिन उसमें ‘थककर चूर होने’ वाली बात नहीं थी। फिर, एक दिन, मैंने दिनभर लगातार एकाग्रता से सबकुछ भूलकर काम किया। रात में सोते समय, मुझे लगा कि आज वाकई में मैं ‘थककर चूर हो गयी (वॉर्न आउट)’ हूँ। मैंने खुद से पूछा कि क्या मैं इससे दुखी हूँ। आश्चर्य की बात है, मैं बिलकुल दुखी नहीं थी। मैं अपनी क़ाबिलियत पर गर्व महसूस कर रही थी। मैं जो काम कर सकती हूँ, उसके लिए मैं कृतज्ञ थी। मैं अपने हिस्से का काम पूरा करने की वजह से संतुष्ट थी। मुझे लगा कि मैं उस गहरी नींद के लायक थी जो ऐसे काम के बाद आती हैं।

अभी मैं सोचती हूँ की जिन उपकरणों को मैं इस्तेमाल करती हूँ उनके लिए मैं दुखी नहीं हूँ। पेन्सिल को लिखने के लिए ही बनाया जाता हैं और इरेज़र को लिखावट मिटाने के लिए। इसके लिए इस्तेमाल होना ही उनकी नियति हैं। उनकी मदद से, मैं अपनी नियति को पाती हूँ। इसलिए, मैं बेहद आभारी हूँ पर दुखी नहीं।

शुरुआत में, ‘थककर चूर होना (वॉर्न आउट)’ का शब्द मुझे थोड़ा-सा नकारात्मक लगता था लेकिन इन अनुभवों के बदौलत मैं गर्व से कह सकती हूँ की जब मैं थककर चूर होती हूँ उस वक़्त मैं बहुत संतोष का अनुभव करती हूँ!!! बस ऐसे दिन मैं आप मुझे हसता हुआ नहीं पाएँगे क्योंकि आम तौर पर ऐसे मैं पलभर में ही सो जाती हूँ! 😛

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s