Sensing and feeling!/संवेदना आणि भावना!/संवेदना और भावना!

Original thought: English and Marathi

 

Sensing and feeling!

Sight, smell, hearing, touch and taste!!! We all learn about these when we were in school. It is through them that we understand the world as we know it. As a child, I thought it would be impossible to live in this world if I didn’t have any of these. I didn’t know that life was waiting for me to grow up and learn a very important lesson.

When studying in college, I was always doing something or the other with my free time. I enjoyed being in college not only because I could wear what I like but I could experience so many things on my own. Some of the things would bring me sorrow and others joy. Other than these, there were things that would become a part of who I am.

Today, I am going to tell you about such a girl. She was visually challenged. She was a year older to me and needed a writer for her exam. I had time so I agreed to help her. I wrote the paper for her and forgot all about it. My exams were also approaching.

After two months or so, I got a call from her. She said she wanted to come and meet me. I asked her whether I should come to pick her up. She said she just needed the address. I gave her my address. On the day of our meeting, she arrived on time and I went to receive her at the bus stop. She smiled and came to my house. We talked.

I was surprised by the fact that she managed to travel on her own. I thought she needed help. I thought I was the one who helped her for her exam. When I talked and interacted with her, I realised that she helped me understand that there are no limits. We limit ourselves and stop ourselves from doing things, the moment we stop doing that, there are no boundaries to what we can do.

She couldn’t see with her eyes but understood much with her heart. I could see with my eyes but it was her who opened the eyes of my heart to the universe.

This experience made me write the following poem:

Less is more

When eyes refuse to read

Hands voluntarily come ahead

Ears become alert by themselves

Mind quietly starts reading

When a person ceases to talk

Eyes reveal a lot

Words stuck themselves in the throat

Touch is more than enough to emote

When a person withers

Sensitivity fills the mind

Emotions start to overflow

Even a little warmth is enough to grow

____________________________________________________________________________________________

मूळ विचार: इंग्रजी आणि मराठी

 

संवेदना आणि भावना!

दृष्टी, वास घेणे, ऐकणे, स्पर्श करणे आणि चव !!! जेव्हा आपण शाळेत होतो तेव्हा आपण सर्व याबद्दल शिकतो. यांच्या माध्यमातून आपण आजूबाजूचे जग जाणून आणि समजून घेतो. लहान असताना  मला वाटे कि यांच्याशिवाय या जगात राहणे अशक्य आहे. मला ठाऊक नव्हते कि आयुष्य मला एक महत्वाचा धडा शिकवण्यासाठी मी मोठी होण्याची वाट पाहत होते.

महाविद्यालयात शिकत असताना, मी नेहमी काही ना काहीतरी उद्योग करत असे. मला महाविद्यालयात जायला आवडे ते केवळ शिकायला, नवे कपडे घालायला मिळे म्हणून नव्हे तर रोज काही नवीन अनुभव गाठीशी बांधता येई तोही अगदी स्वतंत्रपणे. काही अनुभव दुःख देऊन गेले तर काही सुख. त्याहीपलीकडे काही माझ्या अस्तित्वाचा एक घटक बनले.

आज, मी तुम्हाला अशा एका मुलीबद्दल सांगणार आहे. तिला डोळ्यांनी दिसायचे नाही. ती माझ्यापेक्षा एक वर्ष मोठी होती आणि तिच्या परीक्षेत तिला एका  लेखनिकाची आवश्यकता होती. मी वेळ होता म्हणून तिला मदत करण्यास सहमती दिली. मी तिच्यासाठी तिचे पेपर्स लिहिले आणि त्याबद्दल विसरूनही गेले. माझी स्वतःची परीक्षा देखील जवळ येत होती.

दोनेक  महिन्यांनी तिने मला फोन केला. तिला मला भेटायचे होते. मी तिला विचारले कि तिला कुठे घ्यायला यावे लागेल. ती म्हणाली कि पत्ता सांगितला तरी पुरेसं आहे. मी तिला माझ्या घरचा पत्ता दिला. ठरल्या दिवशी ती वेळेवर आली आणि मला तिला आणायला फक्त घराखालच्या बस स्टॉप पर्यंत जावं लागलं. ती हसली आणि माझ्या घरी आली. आम्ही खूप गप्पा मारल्या.

तिने सहज एकटीने केलेल्या प्रवासाचे मला आश्चर्य वाटले. मला वाटे कि तिला मदतीची गरज आहे आणि मी तिला परीक्षेत पेपर लिहायला मदत केली. मी जेव्हा तिच्याशी बोलले आणि आमच्या गप्पा रंगल्या, तेव्हा मला कळले की तिने मला समजावले कि मनात आणलं तर कशालाही मर्यादा नसतात. आपण स्वतःला मर्यादा घालून घेतो आणि गोष्टी करण्यापासून स्वत: ला थांबवतो. ज्या क्षणी आपण अशा मर्यादा घालणं थांबवू, त्या क्षणी आपलयाही कर्तुत्वाला सीमा राहणार नाहीत.

ती तिच्या डोळ्यांनी पाहू शकत नव्हती पण तिच्या मनाने ती खूप काही समजून घेत होती. मला डोळ्यांनी दिसत होते पण तिनेच माझ्या मनाचे डोळे या विश्वासाठी उघडले.

या अनुभवातून मी खालील कविता लिहली.

उणे म्हणजे अधिक

 

जेव्हा डोळे वाचणं नाकारतात

तेव्हा हात आपोआप साथ देतात

कान नकळत टवकारले जातात

आणि मन गुपचूप वाचू लागतं

जेव्हा माणूस बोलणंच तोडतो

लोचने खूप काही सांगून जातात

वाचा मुखात अडखळून राहते

स्पर्श भावनेस पुरेसा असतो

जेव्हा माणूस शुष्क होतो

हळवेपणा मनात ठाण मांडतो

भावना डोकं वर काढते

थोडा ओलावा रुजायला पुरतो

____________________________________________________________________________________________

मूल विचार: अंग्रेजी और मराठी

 

संवेदना और भावना!

दृष्टि, गंध, आवाज सुनना, स्पर्श और स्वाद !!! जब हम स्कूल में थे तो हम सभीने इस बारे में पढ़ा हैं। उन्हींके माध्यम से हम दुनिया को समझते हैं। बचपन में मैं सोचती थी कि इनके बिना तो इस दुनिया में रहना असंभव होगा। मुझे नहीं पता था जिंदगी एक बहुत ही महत्वपूर्ण सबक सीखाने के लिए मेरे बड़े होने का इंतजार कर रही थी।

कॉलेज में पढ़ते समय, मैं खाली समय में हमेशा कुछ न कुछ करती रहती थी। मुझे कॉलेज सिर्फ इसलिए नहीं पसंद था की वहा बहुत पढ़ने मिलता बल्कि इसलिए की मुझे हर रोज खुद से कुछ नया अनुभव करने का मौका मिलता। कुछ चीजें मुझे दुखी करती तो कुछ खुश। इनके अलावा ऐसी चीज़ें थीं जो कि मेरे अस्तित्व का एक हिस्सा गई।

आज, मैं आपको ऐसी ही एक लड़की के बारे में बताने जा रही हूँ। वह देख नहीं सकती थी। वह मुझसे उम्र में एक साल बड़ी थी। उसे परीक्षा के लिए लेखनिक की जरूरत थी। क्योंकि मैं जा सकती थी, मैं चली गयी। उसकी परीक्षा खत्म हुई और मैं उसके बारेमें सब कुछ भूल गई। मेरी भी तो परीक्षा नजदीक थी।

कुछ दो महीने बाद, मुझे उसका फोन आया। उसने कहा कि वह मुझसे मिलना चाहती है। मैंने उससे पूछा कि क्या मुझे उसे लेने के लिए आना चाहिए। उसने सिर्फ मेरा पता माँगा। मैंने दे दिया। तय किए दिन वह समय से पहुँच गयी। मैं जब उसे बस स्टॉप पर लगे गयी तो मुस्कुराते हुए वो मेरे घर आयी। हमने बहुत साडी बाते की।

मुझे ताज्जुब हो रहा तहत की वो अकेले आ गई।  मैं सोचती थी की उसे मदत की जरुरत हैं। मैंने परीक्षा के पेपर लिखके उसकी मदत की हैं। किन्तु उससे बातचीत कर मुझे समझा की असलियत मैं उसने मेरी मदद की हैं ये समझने में की किसी चीज की कोई सीमाए नहीं होती। हम खुद को सीमित करते हैं और खुदपे रोक लगाते हैं। जैसे ही हम खुदको रोकना बंद करेंगे, तो हम क्या कर सकते हैं इसकी कोई सीमा नहीं होगी।

उसे आँखों से नहीं दिखता था लेकिन वह दिल से बहुत कुछ समझ लेती थी। मैं अपनी आंखों से देख सकती थी। लेकिन उसने मुझे दिल की आँखों से इस विश्व की तरफ देखना सिखाया।

इस अनुभूति की वजह से मैंने एक कविता लिखी:

कम माने ज्यादा

 

जब ऑंखें पढ़ना नहीं चाहती

तब हाथ खुद ही साथ देते हैं

कान अपने आप ही सतर्क हो जाते हैं

और मन चुपचाप से पढ़ने लगता हैं

जब इंसान बोलना छोड़ देता हैं

नजर बहुत कुछ कह जाती हैं

जबान मुँह में अटकती हैं

भावनाए स्पर्श से बहती हैं

जब इंसान अंदरसे मुरझाता हैं

संवेदनशीलता मन में घर करती हैं

भावनाए व्यक्त होने के लिए अधीर होती हैं

बस जरा सी नमी बढ़ने के लिए काफी होती हैं

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s